in autor zagraniczny, książka, thriller/sensacja/kryminał

„Sekretna kolacja” Raphael Montes

at
zdjęcie tymczasowe
Sekretna kolacja
Raphael Montes
Wydawnictwo: Filia

A wszystko zaczęło się od zagadki…

Czwórka młodych przyjaciół postanawia usamodzielnić się i żyć na swoim. Wynajmują mieszkanie w Rio de Janeiro, niestety los płata figle i okazuje się, że bohaterowie popadają w coraz większe długi. Jeden z nich wpada na „śmieszny” i kontrowersyjny pomysł zarobienia pieniędzy. Sekretna kolacja staje się bardzo udanym biznesem, ale co dalej? Czy jeden sukces wystarczy, by przerwać resztę? Jakie konsekwencje poniosą bohaterowie?

Jeden wieczór daje tyle możliwości.

Dante– pracuje w księgarni
Hugo– jest niedocenionym kucharzem. Próżny, nie cofnie się przed niczym, aby zabłysnąć, jako nowa „legenda”

Miguel– student medycyny, bardzo inteligentny. Jako jedyny miał problem z tym wszystkim. Starał się za wszelką cenę zrozumieć i postąpić tak jak oni tego oczekują.

Grubas– to piąte koło u wozu. Nie wiem, jakim cudem oni wszyscy się przyjaźnili. Otaczają go pewne tajemnice, ale mogę wam powiedzieć, iż miałam swoje przypuszczenia i nie myliłam się. Nałogowy haker uwielbia grać w gry.

Cora– to postać bardzo doskonała, jest taką wisienką na torcie. Niczego się nie boi i mimo swego zawodu, jest dość mądra.

Razem tworzą bardzo dobrą drużynę. Dopełniają się i trzymają się razem. Każdy z nich ukrywa sekrety, które zaczną wychodzić na światło dzienne.

„Trudno jest żyć dalej, kiedy tracisz najważniejszą osobę w życiu, a w zasięgu ręki masz wszystko, co jest potrzebne, żeby umrzeć”

Co do postaci? To miłe zaskoczenie, ale i pewne zdziwienie. Oczywiście każdy z nich miał „sporządzony” różnorodny charakter. Czasem ten grubas wkurzał mnie swoim zachowaniem. Odebrałam go, jako dziecko, który z byle czego robi aferę i nie wie, jakie mogą być konsekwencje jego czynów.

Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Głównym bohaterem jest Dante, ukazujący swój punkt widzenia od strony przygotowującej sekretną kolację, ale i dzięki niemu możemy poznać jego zdanie na temat pozostałych postaci. Dante nie przebierał w słowach i nie chciał być zrozumiany, ale i nie tłumaczył się swoim zachowaniem i wspólników. Przez to ja, jako czytelnik miałam dużo sprzecznych myśli na cały ten temat.
On dosłownie opowiedział ich historię bez żadnego tłumaczenia ze swego zachowania. Ot zabawili się i tyle.

Całą powieść odebrałam jak coś chłodnego, nie nawiązujemy żadnej więzi między bohaterami. Nie znalazłam jakiejś takiej nici, emocji między postaciami. To było kalkulowane na chłodno. Naszpikowana jest czarnym charakterem, ale i z jakimś takim dystansem do czytelnika. Nie wiem, czy tylko ja ją tak odebrałam, czy zostało to celowo przedstawione.


„Człowiek jest zły z natury. Nieważne, co mówią, wszyscy są tacy sami. Biedny czy bogaty, czarny czy biały, stary czy młody, nieważne. W czynieniu zła wszyscy jesteśmy jednakowi”

Tę pozycję chciałabym zobaczyć na ekranie. Oczywiście szczegółowo zostało opisane wszystko w książce, ale zabrakło mi czegoś… Ciężko mi to określić, ale wolałabym zobaczyć tę historię w kinie. Nie miałam tego tak zobrazowane w głowie i nie czułam jakiegoś „chorowitego podniecenia” tą książką. Zanurzamy się w otchłań nieufności, paranoi, lęków, ale i chorej ambicji.

Fabuła jest bardzo oryginalna, pierwszy raz spotykam się z takim przebiegiem wydarzeń. Motyw, sam w sobie szokuje. Ja na szczęście pierwszy raz spotykam się z kanibalizmem. Autor będzie prowokować pomysłem, ale i całym zarysem tej historii.

Wiem jak to zabrzmi czytając, ale zafascynował mnie opis wyglądu, smaku i tej całej degustacji posiłku. Czułam pewien niedosyt z samego przyrządzania dania. Dostałam zbyt mało „składników” do odtworzenia…

„Tak naprawdę nie musisz jeść ludzkiego mięsa, żeby dokonywać potwornych czynów, wystarczy pokroić stek i kiełbasę, by przyłożyć rękę do okropności”

Szczerze nic mnie nie zaskoczyło, nawet pierwsza kolacja, która zdawała się dość dobra. I tak wtedy doszłam do wniosku, z czym ludzie mają problem po jej przeczytaniu? Przecież ta kolacja nie miała w sobie czegoś tak mocno odrażającego. Ale przechodząc dalej i dalej robiło się już mroczniej.
Czy targały mną jakieś emocje? Nie koniecznie, były tam może ze dwie lub trzy sytuacje, ale nie odczułam jakiegoś silnego kołatania serca. Nie miałam, czego się bać, ot przeczytałam i oceniłam. Będę o niej pamiętać, ale nie tak jak inni. Mogłabym jeść obiad czytając ją, ale tylko, dlatego, że miałam zbyt mało szczegółów anatomicznych itp.

Teraz napiszę coś, czego nie spodziewałam się po tej historii, jest scena (chyba ostatnia kolacja) gdzie wybuchłam śmiechem… Dosłownie płakałam, dla mnie ta scena była jak coś naciąganego. Wiecie macie klimat grozy, mroku, a raptem coś, co wywołuje u Ciebie niedowierzanie i głupawkę w tym momencie.

Jako czytelnik zostałam sprowokowana do wyrażenia swego zdania. Inni są zbulwersowani taką historią, inni nie dowierzają i nie przyjmują tego do siebie, a ja… Mam mieszane uczucia, biję bravo i trzymam kciuki za ekranizację tej powieści. Autor zmusza do zadania sobie pytania. Czy za taką kasę, zrobisz jedną kolację? Czy widząc bezdomnego pomyślisz o nim jak o produkcie? Czy jego życie będzie coś warte? A przede wszystkim czy posuniesz się do tego, aby spróbować? Staniesz się gościem i zaufasz kucharzowi? Czy tak naprawdę wiesz, co dostaniesz na talerzu?

Nie chciałabym zdradzać szczegółów książki, ale w całej tej historii miałam jakieś dziwne uczucie. Coś nie dawało mi spokoju i było to zakończenie… Czy spodziewałam się takiego obrotu spraw? Z jednej strony tak, ponieważ czytałam „Dziewczynę w walizce” i tamto zakończenie przebiło wszystko.

Sekretna kolacja jest niesmaczną książką, nie wywołała we mnie ogromnych emocji. Makabryczne wydarzenia i cała fabuła wyraża kreatywność autora. Raphael Montes wzbudzi niesmak, ale i wyostrzy inne zmysły. Książkę nie czytać, tylko pożreć…

Share:

Marlena

20 komentarzy

  1. karoczyta

    A tak bardzo chciałam przeczytać tą książkę, teraz sama nie wiem czy to zrobię jak będę miała okazje. Dziękuje za szczerą recenzje 🙂

    06 . Paź . 2017
  2. Aleksandra

    Słyszałam o tej książce. Raczej dobre komentarze.. jak tylko będę w bibliotece zobaczę czy mają 🙂 dzięki!

    06 . Paź . 2017
  3. Corvus Lupus

    Okładka mi się nawet podoba, przyciąga wzrok, naczytałam się wielu recenzji, głównie tych dobrych, ale jakoś nie do końca jestem do niej przekonana choć jak napisałaś makabryczne to hmm… Zainteresowałaś mnie, niemniej jednak nie na tyle żeby czytać ją tu i teraz 🙂

    Pozdrawiam ciepło,
    Sara z Niesamowity Świat Książek

    06 . Paź . 2017
  4. Natala ;*

    Skoro niesmaczna i bez emocji, to raczej nie zajrzę, nawet o niej nie słyszałam.

    07 . Paź . 2017
  5. Joanna Nowak

    Czuję tu nutkę tajemnicy i chciałabym się dowiedzieć czym jest ta tytułowa kolacja, czytałam poprzednią książkę Montesa i po lekturze byłam skonsternowana, ciekawe jaka będzie ta? Pozdrawiam, Asia z ucztadladuszy.blogspot.com

    07 . Paź . 2017
  6. Książki Czytamy

    Fajna recenzja, ale książka niestety nie na mój gust.

    07 . Paź . 2017
  7. Zniewolone Treścią

    Ja wiem czy książka z dystansem by do mnie przemówiła? 😀 Raczej nie. Ogólnie nie moja tematyka!
    #SadisticWriter

    07 . Paź . 2017
  8. Z fascynacją o książkach

    Fantastyczna okładka.
    Swojego czasu uwielbiałam Hannibala i myślę, że ta książka przypadłaby mi do gustu 🙂

    08 . Paź . 2017
  9. Book Beast

    Okładka wygląda świetnie, sam pomysł na fabułę też całkiem oryginalny trochę mnie zaciekawił, ale nie wiem czy na tyle, żeby sięgnąć to tę lekturę 🙂
    Book Beast Blog

    09 . Paź . 2017
  10. Atramentowa Przystań

    A ja się zapewne skuszę jak spotkam w bibliotece 😉 okładka zachęca, treść raczej przypadnie mi do gustu również 🙂

    11 . Paź . 2017
  11. degustatorka ksiazek

    Od tego jestem 🙂
    Ale jeśli wpadnie w ręce, śmiało przeczytaj i sama się przekonaj. Dla mnie jest dobra, ale nie tak jakbym chciała. Miałam większe oczekiwania wobec autora.

    13 . Paź . 2017
  12. degustatorka ksiazek

    Właśnie i ja widziałam same pozytywy, sięgnęłam z ciekawości. Jestem mile zaskoczona, ale gdybym miała obejrzeć taki film w kinie padłabym na zawał pewnie.

    13 . Paź . 2017
  13. degustatorka ksiazek

    Ciesze się, że wahasz się przed jej przeczytaniem, to znak, że z czasem nabierzesz "apetytu" na nią.

    13 . Paź . 2017
  14. degustatorka ksiazek

    A tak głośno o niej było. Kto wie, może z czasem trafi się w bibliotece i będziesz mieć możliwość przeczytania jej.

    13 . Paź . 2017
  15. degustatorka ksiazek

    Właśnie, więc zapraszam Cię na "Sekretną kolację", która powinna odbyć się jeszcze w tym roku. Mam nadzieję, że przeczytasz i podzielisz się zdaniem.

    13 . Paź . 2017
  16. Spojlerka

    Ja to jestem bardzo ciekawa tej książki, bo uwielbiam takie klimaty.
    Pomysł na książkę wydaje się oryginalny, pomimo przewidywalności o której wspominasz.
    Gdy będę mieć okazję do przeczytania tej pozycji to na pewno to zrobię.
    Pozdrawiam

    16 . Paź . 2017
  17. booksbymags

    Czytałam wiele dobrego o tej pozycji i w wolnej chwili sama planuję po nią sięgnąć 🙂

    17 . Paź . 2017
  18. Miasto Książek

    Powiem tak, ta książka mnie przeraża!!

    17 . Paź . 2017
  19. Dominika Skawińska

    Twoja recenzja sprawiła, że jestem przerażona… Nie sięgnę po tę książkę, bo to nie moje klimaty, ale recenzja bardzo dobra! 🙂
    Pozdrawiam, Dominika z Zaczytana D

    03 . Lis . 2017
  20. Jakub Sobieralski

    Podziwiam. "Dziewczynę w walizce" łyknąłem na raz, ale tym razem nie przebrnąłem.

    27 . Lis . 2017

pozostaw ślad

Your email address will not be published. Required fields are marked *